பாகிஸ்தான் ஒருபக்கம் அமெரிக்கா-ஈரான் போர்நிறுத்தத்தின் "சமாதானத் தூதர்" ஆக நடிக்கிறது, மறுபக்கம் அதன் பாதுகாப்பு அமைச்சர் க்வாஜா ஆசிஃப் சர்வதேச மேடையில் விஷம் கக்குகிறார். ஆசிஃப் இஸ்ரேலை "புற்றுநோய்" என்றார், "மனிதகுலத்தின் சாபம்" என்றார், "யூதர்கள் சாபம்" என்ற மொழி பயன்படுத்தினார் — அதுவும் பாகிஸ்தான் இஸ்லாமாபாத்தில் அமெரிக்கா-ஈரான் சமாதான பேச்சுவார்த்தைக்கு விருந்தோம்பல் செய்யும்போது. இது என்ன வகையான "நடுநிலை மத்தியஸ்தம்"?
இஸ்ரேல் இதற்கு முன் எப்போதும் செய்யாததைச் செய்தது — பாகிஸ்தானை நேரடியாக "பயங்கரவாத நாடு" என்று அறிவித்தது. பிரதமர் நெதன்யாகு அலுவலகம் அறிக்கை வெளியிட்டது: "இந்த மொழி எந்த அரசாங்கத்திடமிருந்தும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது, குறிப்பாக சமாதானத்தின் நடுநிலை மத்தியஸ்தர் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் ஒன்றிடமிருந்து." வெளியுறவு அமைச்சர் கிடியோன் சார் ஆசிஃப்-ன் கருத்துக்களை "யூத-எதிர்ப்பு தூண்டுதல் அறிக்கைகள்" என்று, இஸ்ரேல் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் என்று எச்சரித்தார். இது இஸ்ரேல்-பாகிஸ்தான் இடையே இதுவரையிலான மிகக் கடுமையான பகிரங்க மோதல்.
இரு நாடுகளுக்கும் இடையே ஒருபோதும் அதிகாரபூர்வ இராஜதந்திர உறவுகள் இருந்ததில்லை — ஆனால் ஒரு அதிகாரபூர்வமற்ற "புறக்கணிப்பு" கொள்கை இயங்கியது. அது இப்போது முடிந்தது. பாகிஸ்தான் சமாதானத் தூதராக விரும்பியது, ஆனால் தன் சொந்த பாதுகாப்பு அமைச்சரின் வாயைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. ஆசிஃப் பின்னர் தனது சமூக ஊடக பதிவை நீக்கினார் — ஆனால் அதற்குள் சேதம் ஆகிவிட்டது. கேள்வி என்னவென்றால் — பாகிஸ்தானின் "மத்தியஸ்தம்" நம்பகத்தன்மை இப்போது முடிந்துவிட்டதா? அமெரிக்கா இப்போது வேறு யாரையாவது பேச்சுவார்த்தை ஊடகமாக ஆக்குமா? மிகப்பெரிய கேள்வி — தானே "பயங்கரவாத நாடு" என்று அழைக்கப்படும் நாடு மற்றவர்களுக்கு சமாதானப் பாடம் எப்படி கற்பிக்கும்?